Bureau Arnhem agent Dianne over werken bij de politie

Dianne wilde altijd al agent worden, maar ging tóch eerst iets anders studeren: ‘Ik ben beschermd opgevoed, dus moest ik eerst nog een beetje ‘streetwise’ worden. Bij sommige mensen is het al vanaf de wieg duidelijk: die gaat later bij de politie werken, zo ook voor mij’. Daar komt bij dat haar oom bij de politie werkte en bij elk bezoek op genoeg aandacht en vragen kon rekenen van Dianne. ‘Mag ik je handboeien? Zit zo’n uniform lekker? Hoeveel boeven heb je gevangen?’ Nu is Dianne sinds een jaar hoofdagent.

Is het politiewerk net zo leuk als je dacht?

Binnen Dianne haar familie werken er veel mensen bij de politie en bij defensie, waardoor ze al vroeg wist wat haar te wachten stond. In ieder geval geen negen-tot-vijf baan, iedere dag weer andere meldingen en avonturen en vaak naar buiten. Toch is ze niet meteen na de middelbare school naar de politieopleiding gegaan; ze wilde eerst nog meer kennis en levenservaring opdoen.

Waarom dacht je dat je nog niet klaar was voor de politie?

Dianne vertelt: ‘Ik kom uit een christelijk gezin in een klein dorpje, en ben beschermd opgevoed. Ik wilde dus eerst iets meer meemaken, meer ervaring opdoen met mensen uit andere culturen en uit andere achtergronden dan die van mezelf. Daarom ben ik na mijn middelbare school gestart met een hbo-opleiding ‘Social Work’ in Zwolle. Daar zat natuurlijk wel een idee achter: als agent heb je veel te maken met mensen, dan is het fijn om goed te leren communiceren met uiteenlopende doelgroepen’. Dat is wel gelukt; tijdens haar stage kon ze terecht bij een instelling die ex-gedetineerden weer op weg helpt in de maatschappij. Dat was enorm waardevol.

Waardoor maakt je na twee jaar alsnog de overstap?

Tijdens haar stage werd haar passie voor het politiewerk bevestigd. ‘Ik realiseerde me dat je als agent nog meer mogelijkheden hebt om mensen bij te staan als het nodig is. In eerste instantie kwam ik niet door de selectie. Een aantal weken later bleek er toch een plekje over, waardoor ik ineens binnen drie maanden door de selectieprocedure moest zien te komen’, aldus Dianne.

Hoe heb je de politieopleiding beleefd?

‘Qua studiedruk viel het me mee, maar dat is voor iedereen natuurlijk weer anders. Vooral het eerste jaar vond ik zelf goed te doen, ondanks alle verschillende kanten van het vak die je je in korte tijd eigen moet maken. Dianne geeft aan dat de politieopleiding geldt als een basisopleiding, waarin je zeker alle bagage meekrijgt om het vak van agent uit te oefenen. De rest leer je van je collega’s in de praktijk.’

In hoeverre komen de droom en realiteit overeen als het gaat om werken bij de politie?

Voor Dianne is het precies wat ze ervan had gehoopt, in korte tijd heeft ze al flink wat heftige zaken gezien. Lijkvindingen, zelfdoding, reanimaties, regelmatig verbaast het haar hoe heftig sommige zaken zijn. Gelukkig is er op het politiebureau en met de collega’s heel goed over te praten en als het nodig mocht zijn, staat er ook professionele hulp klaar. ‘Dat voelt wel veilig, dat je weet dat je leidinggevende en de organisatie echt achter je staan als je ze nodig hebt’, aldus Dianne.

Kan je een voorbeeld van zo’n heftige zaak noemen?

Dianne vertelt: ‘Er is in ieder geval één verhaal waarvan ik nu al weet dat ik het nooit meer ga vergeten. Er kwam een melding binnen van een woningbrand in een flat, op de derde verdieping. Ik ging daarheen met mijn collega en meteen riepen de buren al dat er nog iemand binnen was. Er kwam echter zoveel rook onder de voordeur door, dat via die kant naar binnen gaan veel te gevaarlijk zou zijn. We zijn toen via het balkon van de buurman gaan kijken of het huis nog via de andere kant te bereiken zou zijn. Daar kon je eigenlijk niet komen. Maar we konden wel zien dat het huis helemaal in lichterlaaie stond en dat er iemand zwaar verbrand op het balkon lag. Dan kan je er wel voor zorgen dat de brandweer weet waar ze heen moeten’

Wat doe je dan? Als je gaat helpen loop je zelf toch ook gevaar?

‘Dat is een afweging die je moet maken. Ik heb het goed doorgesproken met mijn collega en we hebben samen besloten tóch op dat andere balkon te klimmen. De vrouw in kwestie leefde nog wel, maar we zagen al dat ze waarschijnlijk niet meer te redden was. Dan roept een stemmetje in je hoofd: ‘Je kunt zo iemand toch niet helemaal alleen laten sterven?’ Uiteindelijk hebben we haar toch kunnen bereiken, hoewel we haar niet meer konden redden. Maar we zijn wel bij haar geweest. Het was een gevaarlijke situatie, die ook voor ons heel anders had kunnen aflopen.’

Hoe kijk je dan terug op je keuzes richting de opleiding?

Dianne ziet dat haar ervaringen op straat ervoor zorgen dat ze het verschil kan maken. Ze vertelt: ‘als ik zie wat ik nu allemaal meemaak, dan ben ik heel blij dat ik ervoor heb gekozen om eerst wat meer levenservaring op te doen, voordat ik aan de opleiding begon. De aankomende jaren wil ik dit werk nog heel graag doen, veel ervaring op doen als agent’. Dianne geeft aan in de toekomst nog meer te willen specialiseren en dat ze zich daar op termijn nog eens in gaat verdiepen.

Tot slot; heb je nog advies voor mensen die heel graag agent willen worden?

Dianne geeft aan dat het heel waardevol is om een dienst mee te draaien, of misschien zelfs wel meerdere diensten. ‘Ik had via mijn familie al een aardig inkijkje in de politiewereld, maar een dienst meedraaien geeft je écht een goed idee van wat het vak precies inhoudt. Stap gewoon naar binnen bij een bureau en vraag of er iets mogelijk is’, aldus Dianne.

Alles over de politieopleiding

Agent Stef over zijn overgang naar de politie

Agentenwerk in de spotlights