De actie, nooit van tevoren weten hoe je dag eruitziet, dát waren de redenen voor Bureau Arnhem-agent Rick om agent te worden. Inmiddels is hij alweer ruim tien jaar een bekend gezicht in en om Arnhem én te zien in de serie Bureau Arnhem.
Voor Rick was het wel even wennen. Het doorspreken van een melding met Ewout en zijn team is anders dan hoe je normaal een melding oppakt. Maar eenmaal bij een melding aangekomen gaat het werk weer vanzelf. Rick vertelt: ‘al snel merk je dat je gewoon je werk doet en ben je niet meer bezig met de camera’.
Rick ziet veel voordelen aan de serie Bureau Arnhem en de voorgaande series. Hierdoor krijgen mensen de kans om écht mee te kijken met het werk. Rick: ‘er bestaan zoveel vooroordelen over agenten: sommige mensen denken dat we vooral bezig zijn met bonnen uitdelen en criminelen oppakken. Terwijl hulpverlenen ook een belangrijk deel van het vak is.’
Als agent ben je vaak als eerste ter plaatse als er iets misgaat, en dat betekent dat ze dus vaak als eerste zorg verlenen. Dat kan bijvoorbeeld zijn dat je moet reanimeren, tot de ambulance verschijnt. Op dat soort moment komt alles samen en kan je als agent letterlijk het verschil maken voor een ander. Rick: ‘zelf heb ik al aardig wat reanimaties gedaan. Die mensen hebben het niet allemaal gered, maar soms redden de slachtoffers het wel. Dan is het fantastisch als je een week later iemand weer op straat tegenkomt, waarvan je letterlijk bijna het lampje uit hebt zien gaan’.
Rick vertelt: ‘Twee weken geleden werd een collega hier vlakbij onwel en die hebben we gereanimeerd. Toen de ambulancebroeders het overnamen, zag het er eigenlijk helemaal niet goed uit. Ik wist verder niet hoe het was afgelopen, tot hij me een week later zelf belde om me te bedanken’.
Deze momenten maken in druk op je. Gedurende je jaren op straat leer je daarmee omgaan. Daarbij bestaat er altijd de mogelijkheid om er met collega’s over te praten en word je opgevangen vanuit de organisatie. Rick: ‘Natuurlijk doen levensbedreigende gebeurtenissen iets met je. Sterker nog, ik zou me zorgen maken als dit soort zaken me níet meer zouden raken’.
Rick geeft aan dat de situaties op straat ook soms je eigen leven raakt. Hij vertelt dat hij een paar weken nadat hij vader is geworden vrij snel een reanimatie had van een kind van zes maanden. Dat hakte er aardig, maar gelukkig is er voor Rick ook ruimte om mens te zijn en zijn emoties te tonen.
In het werk van agent heb je best veel te maken met mensen met psychische problemen. Mensen die heel depressief zijn, of onder invloed van drugs of drank overlast veroorzaken, verwarde mensen en suïcidale mensen. Rick: ‘Deze casussen slokken soms een flink deel van onze tijd op en het is frustrerend dat we voor die mensen niet veel kunnen doen. In veel gevallen lopen ze binnen no-time weer buiten rond als wij ze bij de juiste instantie hebben afgeleverd. Er is vaak te weinig ruimte bij de instellingen waar deze mensen terecht zouden moeten kunnen’.
Er zijn regelmatig schrijnende situaties vertelt Rick. Zo vertelt hij over een meisje dat ze onlangs met veel moeite van de brug hadden gehaald. Ze stond klaar om haar leven te beëindigen. Uiteindelijk kunnen we even later naar het spoor om haar daar weg te halen. Rick vertelt: ‘Dat was heel heftig, die had echt meteen hulp nodig, dus we hebben haar direct naar de juiste zorginstelling gebracht. Waarna ze dus zo weer buiten was en klaar was voor een nieuwe poging. Dat is een frustrerende situatie, het zou goed zijn als er meer aandacht en budget vrijkomt voor psychische zorg’.
Rick vindt het de mooiste baan die er is. Rick: ‘Het klinkt cliché maar elke dag is anders en je kunt echt iets betekenen voor de maatschappij. Ik heb er nog geen dag spijt van gehad. Dat vind ik ook mooi aan Bureau Arnhem: nu kan ik ook aan de buitenwereld laten zien waarom dit werk zo mooi is. Het leert de mensen iets over het politiewerk en dat creëert meer draagvlak en begrip voor ons werk’.
