Kom bij de politie Maak er politiewerk van

Werken als trainingsacteur

Acteur en trainer Jimmy Jap-Ngie werkt al ruim twintig jaar samen met de politie bij verschillende soorten trainingen. ‘Het trainen van agenten is net een schaakspel. Onwijs leuk om te doen, ik krijg er veel energie van. Maar natuurlijk zijn er ook moeilijke momenten.’

Schreeuwen en schelden

‘Ik ben de rust zelve tijdens een training, juist als ik verbale agressie naboots. Doordat ik helemaal ontspannen ben, kan ik verbaal agressief naar iemand zijn en tegelijkertijd naast mezelf staan als een soort alter ego die de situatie met een helikopterview bekijkt. Zo zie ik hoe mijn trainingspartner op mijn rol reageert. Sta ik te schreeuwen en te schelden, loopt iemand rood aan en beginnen zijn ogen te trillen? Of ben ik juist heel koel en berekenend en weet mijn partner zich geen houding te geven? Wanneer iemand goed reageert op mijn gedrag, zak ik in mijn emotie. Maar wanneer iemand het niet effectief aanpakt, schiet ik weer omhoog.’

Moeilijke momenten

‘Het trainen van agenten is net een schaakspel. Onwijs leuk om te doen, ik krijg er veel energie van. Maar natuurlijk zijn er ook moeilijke momenten. Zo heb ik wel eens een agent moeten trainen die net haar man was verloren. Dat wist ik niet en ik maakte er in mijn rol een opmerking over. ‘’Ga jij maar lekker terug naar huis, naar je vent toe, ga weg!’’ Die dame brak helemaal, logisch. Het is voor mij belangrijk dat collega’s zich veilig voelen tijdens het trainen. Ook al weet je het niet, de schade is dan al aangericht. Het komt ook regelmatig voor dat agenten niet getraind willen worden, maar moeten van hun teamchef. Die schieten tijdens de training uit hun slof en slingeren persoonlijke verwensingen naar mijn hoofd, dat is soms lastig. Ik kom daar om mensen te helpen, het raakt me als ik dan persoonlijk wordt aangesproken.’

Jazz

‘Ik heb moeten leren om dat gevoel niet mee naar huis te nemen. Niet alles hoeft een tien te zijn, dat is niet haalbaar. Ik heb er een trucje voor bedacht. Na een training zet ik in de auto op weg naar huis keihard de muziek aan, vaak jazz. Zo ontlaad ik helemaal en laat ik de energie van de ander achter. Ook heb ik de regel dat ik niet naar huis ga als ik de training emotioneel nog niet voor mezelf heb afgerond. Daardoor heb ik wel eens een half uur rondjes om het huis gereden voordat ik naar binnen ging. Maar als ik één ding aan iemand heb kunnen aanreiken waar die persoon wat mee kan, dan was het voor mij een succesvolle dag.’